گاز های طبی و صنعتی

 

گازکربنیک (CO2)

 دی‌اکسید کربن یا گازکربنیک با فرمول شیمیایی CO2از ترکیب کربُن با اکسیژن به‌ دست می‌‌آید. گاز کربنیک بر اثر احتراق زغال و مواد آلی در مجاورت اکسیژن، تخمیر مایعات، تنفس حیوانات و گیاهان و غیره به دست می‌آید.

 گیاهان از آن در فرایند فتوسنتز برای فرآوری کربوهیدرات‌ها بهره می‌برند و با گرفتن آن، از خود اکسیژن بیرون می‌دهند CO2 حاضر در اتمسفر در نقش یک سپر حرارتی برای زمین کار می‌کند و با اثر گلخانه‌ای طبیعی خود، از سرما در زمین جلوگیری می‌کند. اگرچه تراکم‌های بالای کربن دی‌اکسید در جو زمین، که با سوختن سوخت‌های فسیلی تولید می‌شود، به عنوان آلاینده جوی شناخته می‌شود.

 گازهای گلخانه‌ای که کربن دی‌اکسید نیز یکی از آنهاست باعث می‌شود که اشعه‌های خورشید با طول موج بالا و از ابرها که آنها نیز جز گازهای گلخانه‌ای هستند بگذرند و بعد از برخورد به سطح زمین بازتاب شده و طول موج آن کاهش می‌یابد و از پرتوهای فرابنفش به فروسرخ تبدیل می‌گردد.

 پرتوهای فروسرخ خطرناک نیستند و بعد از برخورد به گازهای گلخانه‌ای باز می‌گردند و نمی‌توانند از آنجا عبور کنند و باعث گرم شدن می‌شوند.

 خواص دی اکسید کربن:

 CO2 گازی بی رنگ می باشد که تنفس آن در غلظت های بالا باعث ایجاد مزه ترش در دهان و احساس سوزش در بینی و گلو می شود.( عمل خطرناکی که در آن احتمال خفه شدن شخص بالاست.) این اثر ناشی از حل شدن CO2 در بزاق دهان و تولید محلول اسیدی ضعیفی به نام "اسید کربنیک" می باشد.

 مولکول دی اکسید کربن خطی و دارای دو پیوند دوگانه بین کربن و دو اتم اکسیژن می باشد. دی اکسید کربن مایع فقط تحت فشار خاصی تشکیل می شود. به میزان کمی در آب حل می شود و اسید ضعیف اسید کربنیک تولید می کند که آن هم به طور جزئی به بی کربنات و کربنات تفکیک می شود.