باید ها و نباید های مدیریت گازهای طبی

در حال حاضر در تمامی بیمارستان های سراسر کشور از سیستم سانترال گازهای طبی استفاده می شود. این گازها عبارت از اکسیژن، گازهای بیهوشی، ساکشن مرکزی و هوای فشرده هستند که به صورت مستقیم در تمامی بخش های بیمارستان مورد استفاده قرار می گیرند. به موارد استفاده از این گازها می توان در بخش های ویژه نظیر: ICU, CCU, NICU, PICU, ICU OH و همچنین اتاقهای عمل اشاره کرد ، علاوه بر استفاده مستقیم بخش های بستری از برخی از این گازها مانند اکسیژن، دستگاه هایی مانند ونتیلاتور، ماشین بیهوشی ، ایر دریل و ... از سایر گازها به صورت سانترال بهره می برند.
اگرچه با توجه به اهمیت استفاده از گازهای طبی در بسیاری از بیمارستان های سراسر کشور دستگاه های مولد گاز طبی به عنوان جایگزین سیستم های سنتی اکسیژن رسانی تعبیه شده اند اما متاسفانه در حال حاضر بیمارستان ها نظارت کاملی بر نحوه عملکرد سیستم سانترال گازهای طبی ندارند. بدین مفهوم که عموما از مدار خارج شدن و عملکرد نادرست دستگاه ها و سیستم های مستقر در این بخش به صورت پیوسته مانیتور نمی شود و عمدتا پس از گذشت زمان طولانی( در حدود بیست دقیقه ) مدیریت بیمارستان از طریق اعلام موجود در بخش ها متوجه موضوع می شود. از سوی دیگر معمولا انتقال سیستم های اصلی به سیستم پشتیبان ( رزرو ) به صورت دستی انجام می شود. بنابراین بیماران متصل به دستگاه های کمک تنفسی ، بیماران مستقر در اتاق عمل دچار مشکل می شوند. بنابراین به نظر می رسد آشنایی کادر فنی ، مدیریت و پرسنل درمانی بیمارستان با مقوله گازهای طبی می تواند در روند بهبود وضعیت این سیستم ها کارساز باشد. در این مقاله با توجه به استاندارد سیستم مذکور به مقوله مدیریت و تروتکنولوژی مهندسی در ارتباط با گازهای طبی پرداخته شده و نکات مهم آن گوشزد می شود.
 
مشکلات گزارش شده
سیستم سانترال گازهای طبی بیمارستانی به دلیل ارتباط مستقیم با سلامتی بیمار از اهمیت ویژه ای برخوردار است. مشکلات موجود در این سیستم ها عمدتا به صورت تخریب سیستم گازرسانی به دلیل استفاده از مواد ناسازگار با سیستم، محدودیت جریان گاز به دلیل ایجاد موانع در مسیر گازرسانی، آلودگی فیزیکی گاز به دلیل وجود براده های حاصل از لوله کشی و مواد ناشی از احداث بناهای ساختاری، رطوبت و میکروارگانیسم ها، آلودگی شیمیایی گاز ، وجود نشتی در سیستم گاز رسانی، عدم فیلتراسیون مناسب، آلودگی های صوتی ناشی از عدم استفاده از دمپر صوت، ناکافی بودن فشار کارکرد، اتصال نادرست گاز به بیمار به دلیل عدم توجه به استانداردهای نشانه گذاری، عدم حصول خلوص مناسب گاز، گرفتگی اوتلت خروجی خلا به دلیل عدم کارآیی سیستم خلا و نفوذ مایعات و ترشحات ساکشن به سیستم، خوردگی و شکستگی آداپتور اتصالی به خروجی کنسول (outlet) ، عدم کارایی سیستم آلارمینگ در بخش ها، عدم وجود آلارمینگ مرکزی ، کارکرد غیر موثر سیستم های پشتیبان، عدم وجود کنترل بر روی دستگاه های مولد مرکزی و عدم وجود سیستم آشکارساز انتقال خط اصلی به سیستم پشتیبان گزارش شده است. از آنجا  که پرداختن به تمامی موضوعات مطرحه و راه حل بررسی و آزمون آنها به عنوان عامل پیشگیری قبل از وقوع در این مجال نمی گنجد در زیر به برخی از آزمون ها و روش های تست  که دارای اولویت بیشتری هستند پرداخته شده است.